Przejdź do treści

Od ocen dostatecznych do 93% na egzaminie ósmoklasisty. Historia ucznia, który odkrył swój potencjał

3 lipca 2026 7 min czytania

Eksperci

Jak zmiana sposobu komunikacji, odejście od schematycznego tłumaczenia i zbudowanie partnerskiej relacji z uczniem pozwoliły przekształcić niechęć do matematyki w autentyczne zaangażowanie.

Uczeń: Klasa VIII szkoły podstawowej
Przedmiot: Matematyka
Sytuacja początkowa: Oceny dostateczne, niska motywacja i przekonanie o braku zdolności matematycznych
Rezultat: 93% na egzaminie ósmoklasisty

1. Sytuacja wyjściowa – „On po prostu nie jest matematykiem”

Współpraca rozpoczęła się od rozmowy z mamą ucznia, która zgłosiła się do mnie z przekonaniem, że jej syn nie posiada szczególnych predyspozycji do matematyki.

W trakcie rozmowy wielokrotnie podkreślała, że jest on raczej humanistą, a przedmioty ścisłe sprawiają mu duże trudności. Dotychczasowe wyniki, oscylujące wokół ocen dostatecznych, zdawały się potwierdzać jej obawy.

Początkowo wszystko wskazywało na typową sytuację: uczeń nie przepada za matematyką, nie osiąga szczególnie dobrych wyników i traktuje naukę jako obowiązek, który należy po prostu wykonać.

Jednak w tej historii zainteresowało mnie coś więcej niż same oceny.

Zastanawiałem się, czy rzeczywiście mamy do czynienia z ograniczeniami w rozumowaniu matematycznym, czy raczej z uczniem, który nigdy nie znalazł powodu, aby zaangażować się w naukę tego przedmiotu.

To rozróżnienie okazało się kluczowe dla dalszej współpracy.

2. Pierwsze miesiące – tradycyjne metody nie przynosiły oczekiwanej zmiany

Początkowo nasze zajęcia przebiegały w dość standardowy sposób. Analizowaliśmy zadania, omawialiśmy poszczególne zagadnienia i ćwiczyliśmy metody rozwiązywania problemów matematycznych.

Postępy nie były jednak szczególnie satysfakcjonujące.

Uczeń często sprawiał wrażenie niezainteresowanego materiałem. Nie wykazywał większej inicjatywy, a kolejne zadania traktował przede wszystkim jako obowiązek narzucony przez szkołę i rodziców.

Przez pewien czas sam zastanawiałem się, czy trudności nie wynikają z ograniczonej sprawności w rozumowaniu matematycznym.

Z czasem zauważyłem jednak, że problem może leżeć gdzie indziej.

Kiedy zadania tłumaczyłem w sposób formalny, zgodny z podręcznikową konwencją, uczeń szybko tracił zainteresowanie. Natomiast podczas swobodniejszych rozmów potrafił wykazywać się logicznym myśleniem, trafnie analizować sytuacje i samodzielnie wyciągać wnioski.

Zacząłem więc dostrzegać rozbieżność między tym, jak uczeń funkcjonował podczas formalnej nauki matematyki, a tym, jak rozumował w naturalnych, codziennych sytuacjach.

Postanowiłem sprawdzić, co się stanie, jeśli zamiast próbować dostosować ucznia do tradycyjnego sposobu prowadzenia lekcji, dostosuję sposób nauczania do niego.

3. Przełom – matematyka wyjaśniana „na chłopski rozum”

Zmiana nie polegała na uproszczeniu wymagań ani rezygnacji z trudniejszych zadań.

Zmieniłem przede wszystkim sposób komunikacji.

Zamiast rozpoczynać od formalnych definicji, matematycznych sformułowań i podręcznikowych schematów, zacząłem częściej odwoływać się do codziennych sytuacji, prostych analogii i intuicyjnego rozumowania.

Zadania omawialiśmy swobodniej, czasami z humorem, a niekiedy wręcz w formie intelektualnego wyzwania.

Zamiast od razu przedstawiać gotowy sposób rozwiązania, częściej zadawałem pytania:

  • Jak sam byś do tego podszedł?
  • Co tutaj tak naprawdę chcą od ciebie uzyskać?
  • Czy da się to rozwiązać prościej?
  • Gdybyś spotkał taki problem w codziennym życiu, co byś zrobił?

Dzięki temu matematyka stopniowo przestawała być zbiorem abstrakcyjnych poleceń, a zaczynała przypominać logiczną łamigłówkę, którą można rozwiązać własnym sposobem.

Ważnym elementem była również atmosfera zajęć.

Pozwalałem sobie na więcej humoru, luźniejsze rozmowy i mniej formalny styl komunikacji. Nie oznaczało to rezygnacji z dyscypliny pracy. Wręcz przeciwnie – zależało mi na tym, aby uczeń traktował zajęcia poważnie, ale nie utożsamiał powagi nauki z nudą i sztywnymi zasadami.

Okazało się, że zmiana sposobu przedstawiania matematyki pozwoliła uczniowi dostrzec sens zagadnień, które wcześniej wydawały mu się niezrozumiałe i niepotrzebne.

4. Od biernego uczestnika do ucznia, który sam chciał się uczyć

Najważniejsza zmiana nie nastąpiła jednak w samych wynikach rozwiązywanych zadań.

Nastąpiła w podejściu ucznia do nauki.

Z czasem zaczął coraz chętniej uczestniczyć w spotkaniach. Matematyka przestała być dla niego wyłącznie obowiązkiem, do którego motywowali go rodzice.

Pojawiła się inicjatywa, której wcześniej praktycznie nie obserwowałem.

Uczeń zaczął samodzielnie umawiać kolejne zajęcia, prosić o dodatkowe zadania i arkusze egzaminacyjne oraz wykazywać zainteresowanie zagadnieniami wykraczającymi poza podstawowy zakres naszych spotkań.

Był to moment szczególnie istotny z perspektywy dydaktycznej.

Uczeń przeszedł od motywacji zewnętrznej, opartej głównie na oczekiwaniach rodziców i szkoły, do coraz większego zaangażowania wynikającego z własnej inicjatywy.

Nie musiałem już przekonywać go, że warto ćwiczyć matematykę. Coraz częściej sam dostrzegał wartość kolejnych zadań i satysfakcję płynącą z ich rozwiązywania.

Równocześnie rozwijała się nasza relacja.

Zajęcia nie ograniczały się wyłącznie do mechanicznego przerabiania materiału. Potrafiliśmy rozmawiać również na inne tematy, żartować i wymieniać się spostrzeżeniami.

Dzięki temu stworzyliśmy atmosferę, w której uczeń nie obawiał się popełniania błędów, zadawania pytań ani proponowania własnych sposobów rozwiązania.

W mojej ocenie właśnie to poczucie swobody i partnerskiej współpracy odegrało istotną rolę w rozwijaniu jego zaangażowania.

5. Rezultat – 93% na egzaminie ósmoklasisty

Wraz ze wzrostem motywacji poprawiała się również jakość pracy ucznia.

Coraz sprawniej analizował polecenia, samodzielnie dobierał metody rozwiązywania zadań i wykazywał większą wytrwałość w przypadku trudniejszych problemów.

Z czasem przestał potrzebować ciągłego zachęcania do pracy. Sam podejmował inicjatywę i coraz bardziej świadomie przygotowywał się do egzaminu.

Ostatecznie uzyskał 93% punktów na egzaminie ósmoklasisty z matematyki.

Był to rezultat znacząco odbiegający od początkowych oczekiwań, kiedy matematyka była postrzegana jako jeden z jego najsłabszych obszarów.

Jednak z mojej perspektywy najważniejszym osiągnięciem nie był sam wynik procentowy.

Była nim zmiana sposobu, w jaki uczeń postrzegał własne możliwości.

Osoba, która początkowo traktowała matematykę jako nieprzyjemny obowiązek, zaczęła samodzielnie poszukiwać wyzwań i czerpać satysfakcję z rozwiązywania problemów.

Wynik 93% był wymiernym potwierdzeniem postępu. Zmiana nastawienia do nauki była natomiast osiągnięciem, które miało znaczenie wykraczające poza sam egzamin.

6. Wnioski – czasami nie trzeba zmieniać ucznia, tylko sposób nauczania

Historia ta pokazuje, jak istotną rolę w procesie edukacyjnym odgrywa odpowiednie dopasowanie komunikacji do indywidualnych cech ucznia.

Przez pierwsze miesiące tradycyjne metody nie przynosiły oczekiwanych rezultatów. Dopiero zmiana sposobu tłumaczenia, większa swoboda i wykorzystanie naturalnego sposobu rozumowania ucznia pozwoliły stopniowo zwiększać jego zaangażowanie.

Nie oznacza to, że formalny język matematyczny jest niepotrzebny. Stanowi on istotny element edukacji i powinien być stopniowo opanowywany.

Jednak nie zawsze musi być punktem wyjścia.

W przypadku tego ucznia znacznie skuteczniejsze okazało się rozpoczęcie od intuicji, codziennych przykładów i logicznego rozumowania, a dopiero później przechodzenie do formalnego zapisu matematycznego.

Uczeń nie musi od razu rozumieć języka matematyki, aby potrafić myśleć matematycznie. Rolą nauczyciela jest znaleźć sposób, aby połączyć te dwa światy.

Drugim istotnym wnioskiem jest znaczenie relacji między nauczycielem a uczniem.

Odpowiednio zbudowana relacja nie jest jedynie dodatkiem do procesu dydaktycznego. Może wpływać na gotowość do podejmowania wysiłku, zadawania pytań i samodzielnego poszukiwania rozwiązań.

W tym przypadku swobodniejszy styl komunikacji pomógł stworzyć warunki, w których uczeń zaczął traktować matematykę jako interesujące wyzwanie, a nie przykry obowiązek.

7. Jak to doświadczenie wpłynęło na podejście Instytutu Korepetycji?

Doświadczenia wynikające z tej współpracy wykorzystuję przy rozwijaniu filozofii nauczania w Instytucie Korepetycji.

Jednym z jej fundamentalnych założeń jest przekonanie, że skuteczny proces edukacyjny wymaga nie tylko znajomości przedmiotu, ale również umiejętności dostosowania sposobu przekazywania wiedzy do konkretnego ucznia.

W praktyce oznacza to kilka zasad:

  • Indywidualizacja komunikacji. Nauczyciel powinien potrafić przedstawić to samo zagadnienie na różne sposoby, wykorzystując język i przykłady dostosowane do ucznia.
  • Budowanie motywacji wewnętrznej. Celem nie jest wyłącznie doprowadzenie do wykonania zadania, lecz również rozwijanie samodzielnej chęci podejmowania kolejnych wyzwań.
  • Wykorzystywanie intuicji i logicznego rozumowania. Zanim uczeń opanuje formalny zapis matematyczny, powinien mieć możliwość zrozumienia sensu wykonywanych działań.
  • Budowanie partnerskiej relacji. Przyjazna atmosfera, poczucie bezpieczeństwa i wzajemne zaufanie mogą sprzyjać aktywnemu uczestnictwu w zajęciach.
  • Unikanie etykietowania uczniów. Dotychczasowe oceny, zainteresowania humanistyczne czy początkowa niechęć do matematyki nie powinny stanowić podstawy do oceny potencjału edukacyjnego.

Szczególnie ważna jest ostatnia zasada.

Uczeń, który otrzymuje oceny dostateczne i nie wykazuje zainteresowania matematyką, nie musi być osobą pozbawioną zdolności do nauki tego przedmiotu.

Możliwe, że dotychczas nie spotkał się ze sposobem nauczania, który pozwoliłby mu dostrzec sens i satysfakcję płynącą z rozwiązywania problemów.

Dlatego w Instytucie Korepetycji zależy mi na tym, aby nauczyciele nie ograniczali się do odtwarzania jednego schematu tłumaczenia, lecz potrafili elastycznie reagować na potrzeby uczniów.

Podsumowanie

Nie zawsze trzeba przekonywać ucznia, aby bardziej się starał. Czasami wystarczy pokazać mu, że nauka może być interesująca, zrozumiała i dawać satysfakcję.

W tej historii nie zmieniliśmy poziomu wymagań egzaminacyjnych. Zmieniliśmy sposób, w jaki uczeń dochodził do ich zrozumienia.

Od ocen dostatecznych i niewielkiego zainteresowania matematyką przeszliśmy do samodzielnej inicjatywy, autentycznego zaangażowania i wyniku 93% na egzaminie ósmoklasisty.

To doświadczenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że jednym z najważniejszych zadań nauczyciela jest nie tylko przekazywanie wiedzy, ale również odkrywanie i rozwijanie potencjału, którego sam uczeń może jeszcze nie dostrzegać.

Bartosz Nowakowski
Założyciel i Prezes Zarządu Instytutu Korepetycji

Od ocen dostatecznych do 93% na egzaminie ósmoklasisty. Historia ucznia, który odkrył swój potencjał

Agnieszka Klimczak

Opinia użytkownika Google

5/5
Piszę tę opinię zaraz po wynikach egzaminu ósmoklasisty z matematyki - 93%. Pan Bartosz jest absolutnie genialnym nauczycielem dla syna, chyba najlepszym z jakim się spotkałam, a mówię to po spotkaniu w dwóch szkołach prywatnych w Warszawie naprawdę fajnych nauczycieli. Pan Bartosz nie dość że jest AUTENTYCZNIE zaangażowany w proces, fantastycznie tłumaczy, ma też genialne podejście - odpowiedni dystans i humor, ale jednocześnie jest niezwykle pracowity, każde zagadnienie popiera szaloną ilością ćwiczeń, zawsze można na Niego liczyć, no i ma podejście "trenera", potrafi zmobilizować i zdrowo wejść na ambicję, tak, że uczeń po pierwsze może odkryć swój potencjał, po drugie głupio mu go zmarnować:) Pan Bartosz to nauczyciel z powołania i przekonania, zupełnie wyjątkowy człowiek. Bardzo i najszczerzej polecam.
Zapisy i kontakt

Umów korepetycje online w naszej szkole

Opowiedz nam o potrzebach ucznia. Dobierzemy nauczyciela i plan nauki dopasowany do jego celu.